دنیایت را دوست دارم

آزادگیم بخش

تداعی — Fri, 18 May 2012 09:38:33 GMT

به نام خدا

عشقها را یکی یکی در خودم کشتم تا هرانگونه که می خواهی... خالص، به پیشگاه تو درآیم.

و اکنون من اینجایم! با روحی برهنه و بی رنگ از برای تو. و قلبی که خالیست و برای پر بودن می تپد. تا از نو اغاز کنم. از آنجا که ایمان را اغاز کردم. شاید پیشتر. از ان روز که فهمیدم موجودی هستی پرستیدنی. نه باز هم پیشتر. از همان ازلی که بودن را عطایم کردی.

اندیشه هایم را که چون اسبی عاصی به هرسمتی می تازیدند به شلاق کشیدم. رامشان کردم. و اکنون آرامتر از همیشه و موذی تر اما همهمه شان باقی است تنها.می آیند و می روند. ذهنم می گوید که این شیطانی است و آن یکی نه. برگزیده می شوند. و به من سمت و سو می بخشند. آنها که انتخاب شدند کاری به کارم ندارند و آنها که نشدند ته کله ام را وز وز کنان در حال جویدنند. اما دیگر توانی در حرکت دادن من ندارند. دستم برایشان نمی جنبد. و کلامم و نگاهم حتی. می سوزم اما رام و آرامم. تنهایی مرا می کشد اما صبور و سرخوشم. دلتنگی مرا خفه می کند اما چشمانم در پی یاری نیست. و قلبم اگر در سینه ام می تپد هنوز در عجبم. چرا که من هدایتش نمی کنم. و روزهاست که مرگش را امر کرده ام. اما هست. نه برای من. و نه برای هیچ چیز من.

تنها برای تو.

و حالاست که می فهمم رفتن و کنج سکوت و عزلت برگزیدن زیاد هم سخت نیست. آنقدر آسان است که. از دنیا قهر می کنی. از دیدن، شنیدن، حس کردن قهر می کنی. می نشینی گوشه ای و به خدا که تنها تکیه گاه توست می اندیشی. بی هیچ سختی و چالشی.

دلم می خواهد من هم فرار کنم. واقعا اگر مرد بودم و نمی ترسیدم حتما جایی در جنگلهای شمال یا کوهستان و سبلان و شاید هم سهند بودم. شاید داشتم چوپانی می کردم. اما وقتی تو حتی فرصت خلوت با خود را هم از من گرفته ای...

وانگهی! تو می خواهی که من در کارزار احساسات و عواطف با خود بجنگم. در طوفان وقایع و انتظارات به یادت باشم و در ازدحام اوامر و قوانین تنها به سمت تو حرکت کنم...

این است که گاهی دلم هوس قهر کردن با تو را هم می کند. اما تو اگر نباشی من چه می کنم. چطور از پس خودم بر می آیم.

مرا چرا اینطور خلق کردی؟ کجای کار آفرینش من لنگید؟ چه چیزم کم بود یا زیاد؟ مرا تنها تر و تنهاتر کن. از ازدحام من بکاه. و به فکرم فرصت غصه خوردن ببخش. نه اینکه دیگران را بکشی تا که درگیر ازدحامی دیگر شوم. بلکه خلوتم کن. فکرم را. هرگز نگذار که در چشمان کسی احتمال دوست داشته شدنم را ببینم. سرخورده شدن از انسانها عادتم شود تا که دل به هیچکدام نبندم. تا که بپوسم. بمیرم. اما نروم به آنسو که تو نمی خواهی.

و یا اینکه

به من آزادگی ببخش.

تا اگر کسی دوستم نداشت اسیر ترسها و عادات و نیازهاو عشق خود نکنمش هرگز. و اگر کسی دوستم داشت اسیر ترسها و نیازها و عادات و عشق او نشوم هرگز و اگر کسی را دوست داشتم آن را با عشق و دلبستگی و وابستگی گناه آلود نکنم و اگر کسی را دوست نداشتم نفسم را درگیر کینه و انتقام و حسد و نفرت نکنم هرگز.

وای که چه انسان والایی متصور شدم در این چند خط آخر

پس آزادگیم بخش خدایا... آزادگیم بخشم

مرا از قید هرانچه غیر خود برهان. آزادم کن. آزادگیم بخش.

داوطلبانه

تداعی — Tue, 15 May 2012 12:47:45 GMT

به نام خدا

دیروز مضطرب بودم. اگر می پرسی چرا ؟ نمی دانم!

و وقتی که نمی دانی که چرا مضطربی و می دانی که نباید مضطرب باشی و این خلاف باورهایت است، بیشتر مضطرب می شوی. امروز اما آرامم. آنقدر که بنشینم اینجا و برای تو تکرار مکررات ذهنم را بسرایم.

می گویم قصه ی جالبی است زندگی. از آنها که به هزار ساز می رقصد. دیروزت با امروزت یکی نیست. خواسته هایت مرتب تغییر می کند. باورهایت گاهی به شک و گاه به یقین و گاهی هم به انکار مبدل می شود. هزار بار آزموده می شوی. یاد می گیری که با درد کنار بیایی. یاد می گیری که نپرسی چرا. یاد می گیری که تسلیم شوی. و آنگاه منتظر آزمایش سخت بعدی خدا می مانی. می دانی که اگر وابسته ی هر چیز غیری شوی بدجور خواهی شکست. پس همچو جنگاوری که به جنگی محتوم به شکست رهسپار است خود را آماده ی بدترین اتفاقها می کنی. رویای خوشی که سهل است دیگر امنیتی نیز نداری.

چنین حسی دارم.

و نمی دانم که درست است یا نه. که این قدر قهار باشی و بپرستمت. آرزوهایم را یکی یکی در خودم کشتم. و احمقانه انتظار بلای بعدی را می کشم تا باری دیگر ثابت کنم که مومن به توام و با این دردهای دنیوی از پای نمی افتم. مثلا ممکن است صورتم بسوزد. یا فلج شوم. یا کور. یا عزیزترینانم را از دست بدهم.

و می ترسم. می دانم که از پسش بر خواهم امد اما می ترسم. جایی در ناخودآگاهم رویاهایی حضور دارند که مرا هنوز می ترسانند. چون هنوز دوست دارم انسان موفق و محبوبی باشم.

راستش می دانم که جریان چیست. ساده است. اگر خودم داوطلبانه از وجود خودم ایثار نکنم تو با زور خواهی گرفت هرانچه را که به من به عنوان نعمت عطا کرده ای. پس بهتر است خودم انتخاب کنم. شاکی نیستم که چرا. لابد بنده ی محبوب توام که تسویه حسابم را در همین دنیا انجام می دهی و نمیگذاری که با باری سنگین به دوش رهسپار وادی دیگر شوم. تو قهار مهربانی هستی. از آن طبیبانی که پای آدم را قطع می کنند تا عفونت به کل بدنش نرسد. من هم بیمار مطیعی هستم. از آنها که دوست دارند زنده بمانند.

می دانم که باید چکار کنم. به من کمی فرصت بده. تا مامان عمل و خوب شود. به او که در بهبودیش کمک کردم سراغ وظیفه ی بعدی خواهم رفت. قول می دهم. تا آنوقت هم کارهای دیگری می کنم که از دستم بر می آید.

میعاد

تداعی — Sat, 12 May 2012 22:16:58 GMT

به نام خدا

تا به میعاد صبرم عطا فرما

دخترانه... زنانه... مادرانه

تداعی — Sat, 12 May 2012 12:05:17 GMT

به نام خدا

بچه تر که بودم می گفتم یعنی چه که روز زن یا روز مادر

حالا که ما دختریم زن محسوب نمی شویم؟

شاید تفاوت میان مفهوم زن با همسر را در تعریف این روز نمی دانستم هنوز

بزرگتر و جوان تر که شدم دیگر انتظار نداشتم که کسی این روز را به من تبریک بگوید. چرا که زن بودم. با تمام لطایف و دغدغه های روحی منحصر به فردش اما همسر که نبودم.

همسر هم شدم.

و الان 8 سال است که همسرم. اما کسی تا به حال روز همسر بودنم به عنوان یک زن را به من تبریک نگفته. گاهی گداری دوستی در جوابی.

شاید زنهای مادر همسر فقط به حساب می آیند...

اگر آن روز هم کسی به حسابمان نیاورد چه؟

چه اهمیتی دارد واقعا. نه؟

من اصلا ناراحت نیستم ها...

آخر اصلا یک تبریک خشک و خالی به چه درد می خورد.

گور بابای روز زن اصلا که دختر بودن و زن بودن و مادر بودن را محدود یک روز کرده.

من اصلا ناراحت نیستما... خیال نکن ناراحتم ها...

زندان عمل

تداعی — Fri, 11 May 2012 21:19:02 GMT

به نام خدا

اکنون همان ساعتی است که پرنده ها دیگر دست از آوازو فریاد برداشته اند. همان ساعتی که نمی توانی بگویی روز است یا شب. همان ساعتی که به عبادت دعوتمان کرده ای.

من هم شمع ام را افروختم. دلش برای سوختن تنگ است. نسیم کولر امروز کمی بی قرارش کرده. دوست دارم. رقص قشنگی است. نوای جیر جیر تسمه ی پوسیده ی کولر. انگشتان من که بر ماشه ها می کوبند و شمعی که بی صدامی رقصد. نمی توانم نگاهش کنم. نورش چشمم را ازار می هد. اما گاهی از نظر می گذرانمش. زیباست

همچو هر چیز دیگری که تو خلق کرده ای.

این روز ها تسلیم تو ام. همان طور که این شمع تسلیم باد. این روزها معنای واژه ی تسلیم را بیش از پیش دریافته ام. و انحنای نارضایتی خفیف یک بنده را در واژه ی تسلیم. و جایی که هنوز یک اطاعت مطلق نیست. فرمانبرداری از روی ناچاری.

این روزها همان روزهاست که داری حسابی قدرت نمایی می کنی. و من یاد گرفته ام که شکایت کار به جایی نمی برد. و تو هم کاری به کارم نداری دیگر... حداقل نمی خواهی که به این بنده ی احمق بفهمانی که که چاره ای جز اطاعت ندارد. گویی که خودش حسابی حالیش شده!

اما خیال هم نکنی که خیلی قاطی و آزرده ام از تسلیم. چه یک رسول درونی هست که نوید چیزهای قشنگ را می دهد. و این که این بندگی زیباترین جلوه ی روحم را به من آشکار خواهد نمود. من به تسلیم خود نیز زیرکانه و خموش دلخوشم. باور کن.

اما ( وباز اما! )

چیزی هست که آزارم می دهد.می دانی... یکی را بیاندازند در یک زندان و خوراک روزانه اش را جلویش بگذارند و جز زندانبانان کسی را نبیند چگونه می تواند عمل صالح انجام دهد؟ به بندگان خدا کمک کند! ببخشد؟ ببخشاید؟ بیاموزد؟ مهر ورزد؟ ایثار کند؟ پشتیبانی کند؟

همچین حسی دارم. اینکه تنها به کسی می توانم کمک کنم که از کمکم سوء استفاده خواهد کرد. و مظلوم واقع خواهم شد . و حقم خورده خواهد شد که این ثواب که نیست، گناه بزرگی است حتی.

حس می کنم دستم بسته است. لباسهایم را می بخشم. با آدمها شادی می کنم. به آنها محبت می کنم. مهر می ورزم. تلاشم این است که دوست و یار و همراهشان باشم. می خواهم بفهمند که تنهایشان نخواهم گذاشت. دست مادر پیری را می گیرم و تا جایی که می خواهد می رسانمش. و از پول تو جیبی خودم به کسانی که نیاز دارند کمک می کنم. اما کافیست آیا؟ نیست و میدانم! یک بار تصمیم گرفتم روزهای جمعه را اختصاص بدهم به اینکه بروم و برای کودکان پرورشگاهی درس بدهم. ترسیدم. یک بار امتحان کرده بودم. و چیزی در من آنقدر گیج و منگ شده بود که. می دانم که باید پذیرا ی درد باشم. می دانم که شاید این تنها راه من برای ذکاتی است که به آن امر شده ام. اما تنبلم آیا؟ یا که ترسو؟ نمی دانم... اما این تنها چاره ی من است. جز این راهی به ذهنم نمی رسد. کاری ندارم. و پولی هم نیز. قدرتی هم. مادر هم نیستم. کسی هم به من نیاز ندارد. جز چند تا کودک تنها که می توانم معلمشان باشم. قدرتشان بخشم. امیدوارشان کنم.

هی دختر... تو باید بروی! هفته ای فقط 2 ساعت... این زیاد نیست.

بداند یا که نداند...

تداعی — Tue, 8 May 2012 21:21:55 GMT

به نام خدا

مرا ببخش

مرا عفو بزرگی و یکتایی خود کن. و شکر و سپاس مرا از اینکه آگاهم کردی به آنچه که نمی دانستم بپذیر. مگر تو نگفتی که هرکس به اندازه ی ظرفیت خویش. پس این چه جهدی است که من برای اثبات ناقص بودن شناخت یک بنده ی خدا دارم. چه اهمیتی دارد که چه بینشی دارد و تو را چگونه و چه قدر شناخته. مهم این است که به تو ایمان دارد. برای انجام عمل صالح تلاش می کند. و قیامت و روز جزای تو را پذیرفته است. حالا من اینجا چه کاره ام اگر تفهیم نشد که همه چیز یکی است و همه را به اندازه ی خودش دوست بدارد. شاید در مخیله ی او آنچه که من می دانم هرگز نگنجد اما بی شک مومن راسخ تری است ازمن. چرا که با آنچه می داند و کم نیز انجام میدهد و زیاد هم.

تو، او، من

تداعی — Mon, 7 May 2012 11:57:06 GMT

خداوندا

او...

اگر که زیبا باشد

اگر که سرشار از خوبی باشد

و یا وسوسه انگیز و یا که جایی پشت رویا ها پنهان شود

اگر واقعی باشد و ملموس

یا که یک رویا... یک خیال

اگر که انسان باشد

و یا طبیعت

و یا یک بازی

اگر که غرور باشد

یا که صمیمی

اگر که درد باشد

اگر که لذت... سرخوشی

اگر که طوفان حادثه

اگر که سکون و آرامش

اگر یک لحظه باشد

اگر که یک عمر

اگر که شمعی باشد

دوستی

همنفسی

و یاکه یک منفور

یک دشمن

اگر عاشق باشد...

اگر که معشوق...

و یا عشق...

اگر که حرص باشد

یا که نا امیدی

اگر زندگی باشد

مرگ باشد

اگر قدرت باشد

بلندمرتبه

یا حقیر

اگر که آشنا باشد

و یا حتی آشناترین

و یا یک غریب

اگر که کوچک باشد

یا بزرگ

معلم باشد

عالم باشد

یا که علم

یا که ساده

اگر که دور باشد

و یا نزدیک

اگر که کبر باشد

یا که نفرت از خویش

اگر که در قلب من باشد

و یا در ذهنم

اگر که خواست من باشد

یا که خواست دیگری

اگر که چشم من باشد

اگر که فکر من باشد

اگر که گوشم باشد و یا دهانم و یا زبانم و یا وجودم

اگر که حس من باشد

اگر یک شن باشد زیر پایم

یا که یک قیامت ساختگی

اگر که نیاز باشد

اگر که اغنا باشد

اگر حتی مادر باشد و یا فرزند

اگر که من باشد او حتی..

من باشد اگر حتی...

تو

توان مبارزه ام با شیطان را به من عطا بفرما

نشانه ها

تداعی — Sun, 6 May 2012 19:58:55 GMT

به نام خدا

دیگر هرگز هیچ فالی از هیچ نوعی باز نمی کنم...

اگر قرار باشد چیزی را بدانم که در ابعاد فیزیکی زندگیم دانستنش ناممکن است بی شک تو برایم نشانه هایی خواهی فرستاد و تجربه ثابت کرده است که نشانه ها هیچ وقت دروغ نمی گویند. بنابراین اینبار هم می خواهم باور کنم که تو نمی خواهی که در تلماسه ی نا امیدی گرفتار شوم و صبور انه و امیدوارم منتظر تو می مانم.

همینقدر از توانستن

تداعی — Sun, 6 May 2012 16:44:22 GMT

به نام خدا

گویی که تمام حرفهایی را که در وصف تو می دانستم گفته ام. گویی که شناخت من از تو همینقدر است... همینقدر کم و ناچیز که تا می خواهم مثل هر روز بیایم و بنشینم پای این صفحه نورانی حرفم تمام می شود و دقایق طولانی به برگ وورد خیره می مانم.

کم می شناسمت و از نادانی خود شرم می کنم. تو برای من توجیه کامل شده ای. همه ی دنیا برایم توجیه کامل شده است. آنچه که باید بدانم را می دانم و آنچه را که نمی دانم بایدی در کار نیست که بدانم.فکر کنم اندیشه به پایان رسیده. یعنی درد دیگری ندارد که به چالش کشیده شود. شاید این هم یک مرحله است. مرحله ی عمل و لمس هرانچه که می دانیم.

آری این را هم می دانم که این یک مرحله است.

عمل... چه واژه نا ملموسی شده است این روزها. من قصد ندارم که کارهای خارق العاده کنم. نمی خواهم هیچ کدام از این بازی ها را که کلی مسئولیت در پی دارد. من فقط می خواهم خوب باشم. همین. فقط می خواهم بنده ی خوب تو باشم. دروغ نگویم. روراست باشم. هر کمکی به هرکسی که ار دستم بر می آید انجام دهم. حسد نورزم. کینه به دل نگیرم. خشمم بی پایه و اساس نباشد. انسانها را به خاطر پول و مقام و ملیت و پوشش و فرهنگشان تحقیر نکنم. کم نشمارم. همه را همانگونه که هستند بپذیرم و اگر که پذیرفتنی نبودند کوچکشان نشمارم و طردشان نکنم. اسیر وسوسه هوسهای خام زودگذر نشوم. تنبلی نکنم. مفید برای جامعه و مردم باشم. بخوانم و علم بیاندوزم. دلم را با هنری آرام کنم. به طبیعت ضرر نرسانم. شاکر و قانع باشم. برای همه آرزوی خوبی و خوشبختی کنم. و بلاخره اینکه تو را عبادت کنم. و از اینکه هرازچندگاهی خودت را از گوشه ای نشانم می دهی حسابییییییییی سر ذوق بیایم.

من فقط همینقدر را می خواهم. و نه هیچ چیز دیگر را. می فهمی؟ من فقط می خواهم که بنده ی خوب تو باشم. بعد بمیرم. بعد تو گوشه ای از بهشتت را به بنده ی حقیری اختصاص دهی که هیچ کاری نکرد جز اینکه سعی کرد خوب باشد و آنگاه من تمام باقی ام را در سرخوشی بگذرانم. نه در کیف اینکه بهشت را دارم، که از غرور و فخر محبوب تو بودن. و آنگاه بهشت را همچنان که افسران شجاع مدالهایشان را بر سینه زنم و دورتادور وادی آخرت را برچخم و خاطره های دنیا را به همه تعریف کنم. و ذاستانهای عاشقانه خودم را با تو.

من فقط همینقدر می خواهم... همینقدر توانایی را!

از من نومید مشو

تداعی — Thu, 3 May 2012 21:48:26 GMT

به نام خدا

چه قدر سخت است. چه قدر طاقت فرساست پیمودن راهی که به تو میانجامد. چه فراز و نشیبی دارد. اما... چاره چیست که این تنها را باقی مانده است برای من تا که بتوانم بود خودم را توجیه کنم. عین یک راه در وسط یک بیابان بی نهایت بزرگ است... می روی و می روی می روی... ولی هیچ نشانی از آن واحه ی سبز نوید داده شده نمی یابی. بارها و بارها از خودت می پرسی نکند همگان دروغ گفته باشند. نکند که سراب دیده باشند... نکند...

نا امید می شوی. از پا می افتی. به پوچی راهت می اندیشی. اما... امید تنها چاره توست. به خودت قوت قلب می دهی. بین ستاره ها و آسمان و شنها و هرانچه که می بینی به دنبال نشانه می گردی و هرچیزی را تعبیر خوب می کنی و دوباره به راهت ادامه می دهی... چرا که راه تنها چاره تست. تنها کاری که می توانی انجام دهی. تنها بارقه هایی که از وجود سرچشمه میگیرد.

تو اگر باشی و این بی چارگی و تنهایی را ببینی...

تو... تویی که آن بالا نشسته ای و مغرورانه و آرام و سرشار از محبت و صبور داری نگاهم می کنی... حرفی بزن. کاری بکن. بیش از آنچه که تا بحال کرده ای... چه محتاج بیش از آنم که تا به حال کرده ای. کمکم کن تا که عشقت را دریابم. یعنی من آنقدر سردرگم و نگرانم که... تو آرامم کن. نگاهم نکن اینقدر مرموز و دلنشین. حرکتی کن. یک قدم هم تو بردار. بگذار من هم از بشارت دهندگان تو باشم. تو را دریابم. فریاد شادی بزنم بعد توی هر کوی و برزنی بگویم آهای مردم... من دیدم آن واحه را و یافتم قلب سبز و زنده ی این کویر مرده را.. شما هم برخیزید و حرکت کنید. خستگی ناپذیر و مداوم... ایمان بیاورید به فصلی سبز که در سینه ی این وادی مردگام می تپد. و کسانی از من جان بگیرند و انگیزه ی راه .

کمکم کن که می دانی این نفسهای آخر من است. دارم در تلماسه ای از نا امیدی غرق می شوم. زود خسته شدم می دانم و می بینم تو را که تاسف می خوری به حال و روز کسی که ادعای زیادی داشت و همان اول کار را در گل ماند... اماچه کنم که من هم اینم. همینقدر بی لیاقت و متزلزل. اما هرچه هم که باشم بنده ی توام دیگر؟ و تو بنده هایت را متفاوت خلق کردی. ما را هم با همین ظرفیت کممان بپذیر.

اینقدر بد نگاه نکن. من اگر نا امیدم تو اما نا امید نشو از من.

هرگز از من نا امید مشو...

هرگز

تقدم فکر من از زمان

تداعی — Thu, 3 May 2012 21:08:54 GMT

به نام خدا

اجازه می دهید؟

که کمی هم بیخیال بشویم؟ نا امید بشویم؟ نه اینکه تو نتوانی اجابت کنی آنچه را که می خواهم. که شاید آنچه که می خواهم را نمی خواهی که اجابت کنی.

اجازه می دهی؟ که دیگر بی خیال این دنیا باشم که تمام دیوارهایش را برای من بلند خلق کرده ای؟

خب اجازه بده. بگذار کمی هم بی خیال شوم؟

چی نا امیدم کرده؟ یک فال حافظ ناقابل. چرا؟ چون به همان اندازه احمقانه است که خواسته ی من.

بی خیال.

اما...

بدان که من هم دوست دارم که دوستم داشته باشی. باشد که تو خدایی و عاشق بنده هایت. اما بپذیر که من کورم و نفهم. بعد بدان که این بنده کور و نفهم تو چه قدر دوست دارد که تو آنگونه که یک کورنفهم می تواند درک کند به او محبت کنی.

یادت باشد که من دوست دارم گاهی بیایی پایین و بشوی هم قد من و دستم را بگیری و بگویی هی دختر. نگران چی هستی ...من کمکت می کنم

می خواهم یادت باشد که چه قدر تنهایم. چه قدر متزلزل. چه قدر گناهکار. چه قدر اسیر. این یادت باشد و بعد مثل یک درمانده ی تنهای متزلزل گناهکار اسیر با من رفتار کنی.

نمی آیند... کلمات را می گویم. گسسته و پریشانند. می خواهند حسابی دادو فریاد را بیاندازند... اما نمی شود. در کانال بین تفکرم و انگشتانم اختلالی روی می دهد که از نوعی تناقض نشات می گیرد. پس صفحه را بر می گردانم به این امید که این هم خواست تو باشد. شمعم را روشن کرده ام. قرار است که عبادت کنیم. اما نگرانی از هویت و شخصیت نداشته ام آنقدر پریشانم کرده که... گویی که قرار است آبرویم برود؟ به خاطر چه؟ نمی دانم.

تو کمکم کن تا منسجم شوم و یکپارچه... کمکم کن

صبح داشتم به چیزی می اندیشیدم که خیلی جالب است. داشتم فکر می کردم که بین خواسته های من از تو تا تاریخ اجابت شدنشان اغلب قریب 8 سال فاصله است. یعنی امروز دقیقا چیزی است که 8سال پیش از تو خواسته شده بود. اما چه فایده که دیگر نه من آن منمو نه درکم از این دنیا و نه خواسته ام. اکنون چیزهای بزرگ دیگری می خواهم. آرزوهای دیگری دارم. باورهایم تغییر کرده اند و در جست و جوی زندگی با مفهوم خاص تری هستم. شاید 8 سال دیگر اجابت شوم. ولی تا آن زمان هم..

این یعنی اینکه زندگی کند تر از فکر من در حرکت است.

حالا من باید شاکر باشم نه؟ بابت هرانچه که 10 سال پیش خواسته ام و حالا دارم. شاکر بابت این حس پیری زودرس.

شاکرم... بسیار شاکر

دره و تپه

تداعی — Thu, 3 May 2012 17:34:01 GMT

به نام خدا

گاهی مشکل آدمها با تو سر چیزهایی نیست که عطایشان نکرده ای... بلکه بابت چیزهایی که زیادی عطایشان کرده ای گله مندند.

تو با انسانهای محبوبت از این بازی ها زیاد می کنی. کاسه های بزرگ و حجیمی از روح برایشان تخصیص می دهی و آبراهه هایی را به رویشان باز می گذاری که تا آخر عمرشان هم اگر که با تمام توان بچکند یک دهم این ظرفیت را هم پر نمی کنند و این است که حس کمبود... تشنگی... نیاز...

جالب است نه؟ کمبود هایی که از داشته های زیاد نصیب آدمی می شوند.

مثل دره ای به گستردگی یک شهر عظیم که قرار است با یک تپه به قطر 10 متر پر شود. مثال عجیبی است. اما خودت زدی.

این را خودت گفتی تا که فرشته هایت به گوشم برسانند. شوخی که نیست. حداقل باید از حس عذاب وجدان شدید بابت این نیاز و کمبود همیشگی همراه من خلاصی ام می دادی. تا که آسوده خاطر فرصت فکر کردن داشته باشم. اینکه حالا که همه چیز از خواست تو نشات می گیرد و نه از ضعف من چه باید کرد.

می دانی... می فهمم حکمتت را. جواب تنها یک خواهش عاجزانه است. تو بیا و مرا پر از خویش کن. تا که از تو لبریز شوم و اینبار این من باشم که در حجم گسترده تو ناپیدا می شود.

بیا و هرچه تهی است در من با نور خودت پرکن. اصلا سهم دیگران را هم بگیر و مال خودت کن. بیا و خالی کالبد مرا چنان مملو از خویش گردان که تمام من یکصدا تو را فریاد زند!

کارزار

تداعی — Thu, 3 May 2012 17:08:30 GMT

به نام خدا

کسی هست که مرا با به مبارزه می طلبد

شیطان، فرصت یافته

من، تشنه ی چالش

تو... شاید... خواستار برد من

میدان جنگ فراهم است

ابرها... من... الله

تداعی — Thu, 3 May 2012 17:04:27 GMT

به نام خدا

اغلب به پشت بام می روی تا که باران را دریافته باشی. حجم ابر را می نگری که در حال نزول بر زمین است. گویا که آسمان در حال ریختن باشد. و هوایی بهاری را که چندان هم سرد نیست با ششهایت آشتی می دهی... یا که به دوستی می کشانی!

با آنچه که میبینی یکی می شوی و ساعتها (تا همانجا که بارانی هست و آرامشی) به این می اندیشی که همه ما آفریده یک خالقیم. و حسی سرشار فرا می گیردت. با واژه ها و عباراتی چون اتحاد آفرینش توجیهش می کنی. اما دردی، شکستی، ناامیدی مبهم و غمی هست که نباید باشد. چرا که تو مومنی و حق ناامیدی که نداری. نه اینکه مجبورت کنند. تنها نا معقول است. مثل اینست که لیوان پر از آب گوارا و خنک در اختیارت نهاده باشند و تو گله از تشنگی کنی... نمی شود که. ناشایست است.

پس تو قوت قلب می خواهی تا که برهانی خود را از این غم نا مفهوم. مثلا چیزی چون معجزه. اولین خواسته ی خالصی که داری اینست... نام خدایت که محکوک بر این ابرهای پر برکت باشد.

بی درنگ اجابت می شوی و واژه ی الله را با تشدیدش حتی می بینی که رقص ابرها در باد بهاری شکلش داده. در آسمان... و حالا این ابرها تو را با قطرات مبارکی که از خواسته تو سرچشمه گرفته غسل می دهند. می توانی تصور کنی که ابرهای بالای شهری غول پیکر تنها به ساز تو رقصیده باشند و صحنی از آرامش را بر تو تصویر کرده باشند؟

حیرت نمی نی... شگفت زده نمی شوی... چرا که تو مومنی.

تنها آرام میابی و قوت قلب!

سرمنشاء

تداعی — Fri, 27 Apr 2012 20:23:47 GMT

به نام خدا

من حس می کنم که باید حرف بزنم. چون پرم از انواع احساسات پرشور و کمی هم سردرگم و کمی هم مضطرب و بی نهایت مشتاق.

من باید با تو حرف بزنم. از آن نوع که خالص است و بنده وار و سرشار از فروتنی و غرق در اعجاز بزرگی تو.

و تو مرا باید گوش فرا دهی. بشنوی. و من نگران این نیستم که مبادا نباشی و درکم نکنی. چرا که تمام و کمال من و انچه می بینم و می شنوم و می خواهم و می اندیشم و رخ می دهم و حس می کنم و هرانچه که مرا من می کند، از کوچکترین و ریزترین گرفته تا بزرگترین و موثرترینشان، از درک و اراده ی تو سرچشمه می گیرد و تا که اینگونه باشد من آنچنان قوی و توانمندم که پایانی ندارد. تا زمانی که درکم از هستی از درک تو سرچشمه گیرد و باور این. مهملات که نمی گویم. چیزی را می گویم که می دانم و دانشش بسی می ترساندم.

از چه؟

از کوتاهی انسانی که می داند و نمی تواند. یعنی داناییش باعث تواناییش نیست و این سوال که پس آخر چرا نیست؟ از این که پشت این ظاهر عجیب، کسی بسی عجیبتر وجود دارد و آنچه را تجربه می کند که که من نمیکنم. گیرم که من باشد او نیز. من خیلی سردرگمم. از چیزی که در من است و فرسنگها جلوتر از من و نمی فهمم که این دیگر چیست. بخشی از روح من است انگار که خیلی بزرگ شده است. درست عین یک غده ی سرطانی. و من هیچ تلاشی اما برای بزرگ تر و بزرگ تر شدنش نکرده ام که... چه احمقانه. غده های سرطانی که برای بزرگ تر شدنشان تلاش نمی خواهند. اما این که غده نیست. این یک موجودیت مقدس و دوست داشتنی است. منی در من. که تورا بیشتر از من در میابد و گستاخانه دانسته هایش را در اختیار مغز کال و ناپخته ام قرار می دهد اما تواناییهایش را نه. و منم و کلی دانش ناتوان!

کلی آرزو که نباید داشته باشم. بلکه باید به آسانی تاکسیی که به دست می آورم به دستش بیاورم. راستش آرزوها ابزارهای سنجشند. می فهمی که چه می گویم. ابزار سنجش دیگر. سنجش میزان قدرتی که از ایمانمان به دست می آوریم. حداقل برای من که همین است. یک چیز دیگر هم هست که به درد سنجشش می خورند و آن نزدیکی من به منی است که درونمان لانه کرده و دارد به جنونمان می کشد. این است دیگر. که تو گفته ای در روز قیامت هرکسی با جفت خود یکی می شود. نکند این همان جفت است؟ رسول درونی. وجدان. نکند هدف از زندگی یکی شدن هرچه بیشتر ما دوتاست؟ ما دو تا. من و جفتم. و بعد من و همه. و بعد هم من و تو. عین این است که چشمه هایی از سرتا سر آفرینش به یک مرکز جمع شوند. تجسم کن. در ابتدا همه چیز یک دریاچه بی انتهای نور و روشناییی است و دیگر هیچ نیست. بعد این دریاچه تصمیم می گیرد که خلق کند. چرا که بی نهایت مملو از حس خالق بودن است و لطف و بخشش. اما آنچه می بخشد نباید که جدای از خودش باشد. چرا که آنچه جدای از او باشد نیست می شود. چرا که او بی نهایت بزرگ است و بود هرچیز دیگر در مقابل او بی نهایت کوچک می ماند و نابود. پس او قطرات نور را هر کدام به شکلی و با یک عنصر و اصل یکتای سرچشمه گرفته از ماهیت وجودی خویش به تمام فضایی که به عنوان آفرینش تعیین کرده پخش میکند. البته نه به این سادگی ها. قطره ها می روند و می روند. اما او رشته نوری از خود تا مرکز وجودی هر قطره هنوز نگه داشته و هرگز به بریده شدنشان رخصت نخواهد داد. این همان معنای مستتر در امید است به گمانم. بعد... روزها می گذرند و هر قطره باید ابتدا آن مرکز خود را که مستقیم به دریای نور متصل است را بشناسد و بعد هم به واسطه آن مرکز رشته را و به واسطه رشته دریا را. و آنگاه خود را بالا بکشد. بالا و بالا و بالا. و تو تمام بی نهایت قطره را تجسم کن که با تقلاو کوششی فطری به سوی مرکز دوباره در حرکتند. یکی کند می رود. یکی تند می رود. یکی نمی رود. یکی و به زور کتک می رود. یک از ترس می رود. یکی با شوق می رود. یکی از کنجکاوی و دیگری با احساس. بسیاری هم دورتر و دوتر می شوند تا رزی برسد که مرگ و شاید هم قیامت آنها را پشیمان و نادم باز گرداند.

اما آنچه که هست این است که بازگشت همه به سوی اوست. او که ابتدا و انتهای هرچیزی است.

داستان قشنگی شد نه؟ و من به این داستان ایمان دارم. و دوست دارم که به سوی تو بازگردم. و دوست دارم که برای بازگشت به سوی تو منتظر مرگم نباشم. و دوست دارم خود دیگرم را که با پیوندی نا گسستنی به تو متصل است دریابم. و خودم خود دیگرم شوم. و آنگاه رشته ی متصل از نافم را بگیرم و با چنگ و دندان خودم را بالا بکشم. بالا. بالا. و اینکه در مسیر حیاتم چه قدر بالا آمده ام مهم نیست. مهم این است که چه قدر تلاش برای بالا آمدن کرده ام. چه قدر به تو اندیشیده ام و چه قدر رویای محتوم غرق شدن در تو را در سر پرورانده ام وچه قدر نترسیده ام و چه قدر باور کرده ام که روشنایی ما از ما نیست. دریایی هست که روحمان را تغذیه می کند .و بلاخره اینکه چه قدر عشق ورزیده ام. به تمام چیز ها اگر که می دانم از تو هستند و از تو سرچشمه می گیرند.

خب. الان وقت خواستن است. خواستن بر پایه هرانچه که می دانم.

و تو به من گوش فرا می دهی و می شنوی. چرا که من جزوی از دانش و آگاهی تو ام. من از تو می خواهم هرانچه را که به خواستنش دعوت شده ام. از سوی تو. به واسطه ی خود دیگری که منم و اسمش را می گذارم مهربان چرا که او این را می خواهد و من در انتخاب نامش حتی دستی ندارم. من از تو می خواهم تا اجابتم کنی و مرا به نزدیکیم به تو آگاه گردانی. و مرا به نزدیکی تو به من. چرا که فاصله ها در قیاس بزرگی تو هیچند.

آگاهم کن و آنگاه توانایم نیز که من آگاهی و توانییم را هردو از تو می گیرم.

آگاهم کن و آنگاه توانایم نیز...

اگاهم کن و توانایم ...

آگاه و توانا...ای سرمنشاء تمام دانش ها و کنش ها...

کلاس اولی من

تداعی — Sat, 14 Apr 2012 13:13:50 GMT

به نام خدا

"اگر خدا صدات زد. گفت بگو الف. درس رو تا آخر باید باهاش همراه شد.

اینکه میگیم خدا دستور داده تا ما عمل کنیم و دل بخواه نیست. حرف کلاس اوله"

اینو از یه وبلاگی برداشتم که دوباره نتونستم ادرس و اسمش رو پیدا کنم.

این جمله منو یاد یکی انداخت که حسابی باور داره دین یعنی جبر. وگرنه کی حاضره انجام ندادن تمام اعمال نفسانی رو به انجام دادنش ترجیح بده اگر گناه و مجازاتی در کار نبود؟

در ضمن این آقای محترم حسابی هم اهل نماز و درستکاری و پرهیزکاریند اما خب نگرشش در مورد دین اینه دیگه...

می خوام بهش بگم... کلاس اولی عزیز من ... به فکر فارغ التحصیل شدن در دین باش! اونوقته که نظرت در مورد ریاضیات و جبر دین تغییر خواهد کرد.

شادیم را تو بخواه

تداعی — Fri, 13 Apr 2012 01:41:41 GMT

به نام خدا

می نویسم و پاک می کنم و جمله ی اول را نمی یابم. مرض است دیگر. بهانه ای باید باشد برای آغاز سخن. بهانه باید دلچسب باشد تا که بقیه اش را بتوان ردیف کرد. بعضی بهانه ها بزرگند و دلچسب نیستند. من آنها را که کوچکترند و دلنشینتر دوست تر می دارم.

بهانه ی امروز من هم این باشد:

هرچه قدر هم که انکار کنم که فردا برایم روز مهمی نیست می دانم که میدانی دارم خودم را گول می زنم. فردا روزی است که می توان به بزرگترین رویای دوران کودکی و نوجوانی و جوانی رسید. فردا روز بزرگی است. روزی که هیچ آمادگی ورود به آن را ندارم. پرم از نقیض ها و احساسات نا همسو. یکی می گوید مومن به خدا هرگز نا امید نمی شود. یکی دیگر می گوید همه چیز که تحصیلات نیست. و دیگری دم از تلاشی می زند که من نکرده ام و اخرینشان هم با چنان نگاه آرزومندانه و پر از اشتیاقی به کارت ورود به جلسه ام می نگرد که خیال می کنم فردا بیشتر از او را به رویایش نزدیک می کند. زندگی است دیگر. نمی توان زیاد درگیرش شد. اما... وظیفه من چیست حالا؟ امیدوار بودن یا نبودن؟ قران را ملاک اگر قرار دهیم باید که امیدوار باشیم. حالا خواستن یا که نخواستن؟

یک استدلال ساده وجود دارد. در ذات امید خواستن مستتر است و زیباترین جلوی آن از نوع خواستنن از توست.

پس باید از تو بخواهم. بدون ترس از دست ردی که می توانی محکم بر سینه ام بکوبی. می توانی و حق داری که چند سالی حداقل در صف نگهم داری.

اما... خوب می شود اگر دلت بخواهد که شادم کنی و هوس اشک شوق من به کله ات زده باشد. خوب می شود اگر بخواهی که از شادابی و نهایت سرور یک متر هوا بپرم و جیغ بکشم. طبق معمول مردی را به اغوش بکشم که هیچ برایش مهم نیست اگر من موفق شوم یا که نشوم. چرا که موفقیت باید مطابق تعاریف او باشد و بس. خوب می شود اگر بخواهی دل مادری را و اینبار بیشتر از مادر دل پدری را شاد کنی. خوب می شود اگر فرصت و آرامش لازم برای یک مرحله رشد معنوی بالاتر را عطایم کنی. آسان...

آنقدر آسان که بدانم هدف نیست... ابزار است و بس

که بدانم عطای توست و بس

که همیشه شاکرت باشم

و اگاه که هرانچه داده ای به همان اسانی قادر به گرفتنشی و غره به خویش نشوم هرگر...

پس از تو می خواهم...

از تو می خواهم که دلت هوس شادی مرا کرده باشد

منی که دیگرانم

تداعی — Thu, 12 Apr 2012 11:58:33 GMT

به نام خدا

دیگر برای چیزی را از تو خواستن کمی اکراه دارم. یعنی هزار بار سبک سنگینش می کنم. راستی که هرگز از چیزهایی که از تو خواسته ام و تو به من عطایشان کرده ای پشیمان نشده ام اما دیگر واهمه دارم. مثلا فرض کن: فردا کنکور دکترا دارم و از تو نمی توانم بخواهم که کمکم کنی. چرا؟ چون زحمت نکشیده ام. به رشته ام علاقه ندارم. یک دانشگاه خوب می خواهم. از تحویل به موقع پایان نامه به شدت نگرانم. می خواهم دو سه تا مقاله بدهم و دلم به جای تئوریهای مدیریت فلسفه خواندن می خواهد. خیاطی کردن می خواهد. فکر کردن می خواهد.

اما فکرش را که می کنم آیا سال بعد چیزی تغییر خواهد کرد یا نه و می بینم که نخواهد کرد دلم از تو خواستن می خواهد.

ولی اینبار نخواهم خواست. می گذارم که تقدیرم را تو رسم کنی. اگر تو همان کسی هستی که این رشته را پیش روی من گذاشتی همان کس هم باش که تصمیم می گیری ادامه اش بدهم یا نه. سال بعد احتمالا دیگر از فکر ادامه اش بیفتم. و چون تغییر رشته در این مرحله سخت است شاید کلا از فکر ادامه تحصیل بیفتم. شاید هم سودای دکترا نگذارد که بی خیال شوم. راستی که با بزرگترین رویای زندگیم به اندازه ی 20 ساعت فاصله دارم و تا در کنار عنوان این رویا عنوان رشته ام را می گذارم تمام هیجانم خاموش می شود.

بیا عمیق تر شویم. بیش از نیمی از دلسردی من نسبت به رشته ام از دیدگاه اطرافیان ناشی می شود. کسانی که خیال می کنند مدیریت رشته سهل یا فراوانی است. نیم دیگر آن مربوط به هنری نبودن و فلسفی نبودن آن است که با احتساب اینکه من ریاضی خوانده بودم احتمال ادامه تحصیلم در چنین رشته ای تقریبا محال بود. البته به جز مورد خاص معماری. اما من مدیریت را به معماری ترجیح می دهم. مدیریت آنقدر درس روشن کننده ی ذهن و به چالش کشاننده ای هست که می توانم آن را تا 50 سال ادامه دهم بی آنکه خسته شوم یا دیگر برایم آسان شود یا اینکه از فرط سختیش هیچ وقتی برای هیچ کاری برایم باقی نماند.

پس قضیه این است. ذهنهایی که در اسارت دیدگاه دیگرانند. به آنچه که دیگران خوب مگویند خوب نگریستن و به آنچه که دیگران بد می گویند بد نگریستن. راستی که من چه قدرررررررررررررررررررر اسیر این ویژگی منفی هستم. نه در تحصیل که در تمام ابعاد زندگی. یعنی به زبان خودمانی پز دادن. چه قدر عاجزم در تغییر دادن خود.

خوب بودن و دوست داشته شدن خوب است. اینکه زیبا و برازنده باشی. خوش کلام و باسواد باشی. به عنوان یک فرد موفق شناخته شده باشی. ولی اینها فقط تا حدی که به حریم آسایش و برنامه زندگی لطمه نزند. یعنی به چه درد می خورد آن موفقیت کلانی که مرا اسیر خود کند. زمانم را از من برباید. آرامشم را از من برباید. به چه درد می خورد آن خوش پوش بودنی که برنامه مالی زندگیم را به هم بریزد. به چه درد می خورد رفاهی که فرصت خودسازی را از من برباید.

درحالی که اینها هیچکدام هدف نیستند که. هدف چیز دیگری است. اینها ابزارند.

آه خدایا من این را چند صد بار دیگر باید تکرار کنم تا که باورم شود.

بیا یک تصمیم بگیریم. تصمیم مبارزه شدید با نفس. هرجا که قرار است پزی داده شود یاداوری و نهی کنیم. بیا تصمیم بگیریم که یاد بگیریم ارزش انسانها رو با این چیزهای مادی نسنجیم. بیا احترام به انسانها رو شدیدا تمرین کنیم. هرجا کسی چیزی ندارد و ما داریم به خودمان بگوییم که تو چه می دانی که جایگاه او نزد خدا چیست. و هرجا که کسی چیزی دارد که ما نداریم به خود بگوییم تنها باور ماست که ما را ارزشمند می کند. بیا کینه و حسد را در دل خودمان از ریشه برکنیم.

سخت است می دانم. این حس در جایی از ذهن من به گل نشسته و سخت رسوب کرده.

اما من انسانم اگر...

و تو خدایی اگر...

بهانه ی شکرگذاری

تداعی — Sat, 7 Apr 2012 19:37:58 GMT

به نام خدا

وقتی شوق دانستن در دل کسی می میرد دلم به حالش می سوزد. راستی که اهمیتی ندارد اگر واقعا هرکدام از ما جفتی داشتیم یا نداشتیم. و یا اینکه قران بر پایه سیستم کدبندی 19 استوار بود یا نبود. اما چیزی هست که انسان را به دانستن می کشاند. نوعی لذت کاملا شخصی. نوعی نفس ناخودآگاه. درست مثل وقتی که بی اختیار تشنه و یا گرسنه می شوی. و دوست داری غذا و نوشیدنی را از نوع خوشمزه ترینش تناول کنی.

دانستن.

خدایا شاید به درد دیگران نخورم اما تو دانش و دانستن رو از من نگیر تا زیبا ترین شکل اغنا را از من نگرفته باشی. تا برای پر کردن این مغز بزرگ خالی مجبور نشوم که درگیر چیزهای بی محتوا شوم. در گیر سبکهای تجارت. ماشینهای و خانه های وسوسه انگیز. غیبتها ی مضحک از اطرافیان. حسد و چشم هم چشمی. کمکم کن تا انگیزه ام از کسب درامد حس برتری حاصل از آن نباشد چه هیچ احدی را با میزان پولش وارد بهشت نخواهی کرد. کمکم کن پول زیاد داشته باشم تا به سفر بروم و به سفر بروم و باز به سفر بروم. تا تفریح و شادی کنم و احساس امنیت نیز برای داشتن محیطی آرام و مناسب تحصیل. پول داشته باشم تا به دیگران کمک کنم. و پول داشته باشم تا شاکر نعمات تو باشم. و پول داشته باشم تا هرجای دنیا که چیزی برای فرا گرفتن وجود دارد به آنجا بروم. در انجا بمانم. بیاموزم. بازگردم. پس تو آن پولی را که باعث کبر من می شود هرگز به من نده و دستم را بگیر. روحم را بلند کن. بلند مرتبه کن. انقدر که کاربردهای صحیح پول در اجتماع را بیاموزم. و انوقت که دیدی و مطمئن شدی این کاغذهای سبز و آبی رنگ هیزم آتش جهنمم نخواهند شد به من بی دردسر عطایش کن. بی دردسر و آسان. تا که هرگز به کسبش عادت نکنم و اندوختنش و طمع بیشتر و بیشتر شدنش درگیرم نکند. انقدر اسان که برایم هدف بزرگ نشود و رنگ هدفهای بزرگم را خاکستری نکند. انقدر اسان که همواره شاکرش باشم و به یاد داشته باشم که آنچه که دارم عطای خداست و مصرفش راه و روشی دارد. آنقدر اسان که به آسانی آب خوردن صرف کسب دانش و بینشش کنم و هرگز نگران روزهایی نباشم که برای کسب این مال بی خوابی و خستگی کشیده ام.

دلم لک زد برای یک کتاب. و برای اینکه سخت برای پایان نامه ام که رگه های حقوق بشری هم دارد کار کنم. دلم برای تحصیل و مطالعه لک زد. دلم برای قران و برای استیفن هاوکینگ لک زد. دلم برای کتابهای زبان فرانسوی لک زد. برای رمانهای سرشار از معنویت. برای فیلمهای فلسفی.

شکر خدایا... شکر و صد هزار مرتبه شکر که ابزار یادگیری بسی فراوان است.

دوستت دارم بیش از هرانچه که به من عطا فرموده ای.

ماندگار در درماندگیهای نوجوانی

تداعی — Sat, 7 Apr 2012 19:36:48 GMT

به نام خدا

آدم که نمی داند باید چه کار کند. نگاه می کند و می بیند اطرافش پر است از انسانهایی که به درد خورده اند. انسانهایی که در زمره خالقین و خلاقین عالمند. انسانهایی که برایشان جایگاه دیگری در نظر گرفته ای. انسانهایی که حرفهای صحیح و راه انسانیت را نشان می دهند. انسانهایی که رمز و راز علوم را فاش می کنند. از پاد ماده و جهان موازی و اتحاد نیروها سخن می گویند. انسانهایی که ابر سازه ها را می سازند. پروژه های عجیب و غریب در دبی انجام می دهند. و انسانهایی که به ضخامت دو اتم از عنصری را بر روی ماده ای دیگر لایه می کنند.

اینها انسانهای برترند.

حالا من چه هستم؟

هیچ چیز.

چرا هیچ چیز؟ ... نمی دانم.

قرار نبود انرژی منفی به خودم راه دهم. از قریب 100 درصد اطرافیانی که از نزدیک و نه از رسانه ها می شناسمشان مفید ترم احتمالا. حداقل سبک و اندیشه و باوری دارم. اما کافی نیست که؟ هست؟ معلومه که نیست. دلم می خواهد جرات کنم و تغییر رشته دهم. بعد از خودم می پرسم که چی بشه؟ آیا واقعا مدیریت صنعتی کاری است که من در این دنیا باید انجام دهم؟ نه... این آخرین کاریه که از عهده ی من بر میاد. من می توانم یک فیزیک دان و یا یک مهندس عمران و یا یک مهندس مکانیک خوب باشم. من می توانم یک فیلسوف قدر باشم. می توانم در روابط بین الملل تحصیل کرده و در زمینه حقوق بشر فعالیت کنم. حتی یک ادیب و یا نویسنده خوب می شوم اگر بخواهم. و یا یک شاعر صاحب سبک. من می توانم یک نقاش فیلسوف باشم و با انچه قلم میزنم همه را از خود بی خود کنم. می توانم یک موسیقی دان باشم. انگشتانم را روی ماشه های پیانو چنان بلرزانم که از آوای نشر یافته همه را مست کنم و دنیا را به تصویر آوا در بیاورم. می توانم یک ورزش کار کنگ فو باشم یا یک تیرانداز خوب و یا یک اسب سوار عالی. من می توانم یک طراح لباس باشم. با پارچه و رنگ و زیبایی و ظرافت دربیفتم. روح تشنه خودم رو غنی کنم. می توانم یک مجسمه ساز باشم. حجم هایی را بر سنگ و چوب در کنم و به هرچه که بیجان است جان ببخشم. حتی می توانم یک ریاضی دان باشم. در رقم ها و رابطه ها غرق شوم تا فرصتی برای اندیشیدن نیابم.

من خیلی کارها می توانستم انجام بدم و تنها قلیلی از کارها را نمی توانستم. و یکی از آنها مدیریت.

پس حکمتی دارد. اینکه تو شاخه ای از علم را پیش رویم بگذاری که هیچ علاقه ای به ان ندارم حکمتی دارد.

خدایا... خدای مهربانم که چیزی جز سخن گفتن با تو سرشار از ارامش و روح و معنویت و به قول متافیزیکی ها انرزی مثبتم نمی کند... در این دنیای بزرگی که خلق کرده ای بی ارزش و بی مصرفم نکن. کمکم کن که خلق کنم و چیزی از خود به جا بگذارم که ارزش ماندن دارد. نه اینکه نخواهم از یاد آدمها فراموش شوم... تنها نمی خواهم که تو فراموشم کنی. چرا که تو انسانهایی را که جز برای خودشان به هیچ دردی نمی خورند دوست نداری. حتما من هم رسالتی دارم که از آن بی خبرم. تو به ان رسالت آگاهم کن تا با دل و جان حرکت کنم.

پ.ن: خوشم آمد. یک متن دبیرستانی شد.